همیشه وقتی تنها و ناامید و ملول

تنت روانت از دست این و آن خسته ست

 

همیشه وقتی رخسار این جهان تاریک

همیشه وقتی درهای آسمان بسته ست

 

همیشه گوشه گرمی به نام «دل» با توست

که صادقانه تر از هر که با تو پیوسته ست!

 

به دل پناه ببر آخرین پناهت اوست

تو را چنان که تمنای توست دارد دوست!

(فریدون مشیری)